In oude beschavingen speelde Sirius een centrale rol. In het oude Egypte werd op 25 juli – de “dag buiten de tijd” – het nieuwe jaar gevierd, precies op het moment dat Sirius samen met de zon opkwam, nadat Sirius enige tijd niet zichtbaar was. In deze periode stroomt ook de Nijl over, zodat het land weer vruchtbaar wordt. Deze periode werd gezien en gevierd als periode van vruchtbaarheid en overvloed. Men beschouwde Sirius als de godheid van onsterfelijkheid of eeuwige jeugd en ook als godheid van vruchtbaarheid en wedergeboorte.

De piramide van Gizeh is zelfs zo gebouwd dat het licht van Sirius op specifieke momenten door een schacht naar binnen valt. Ook in andere oude beschavingen zijn bouwwerken zoals tempels, georiënteerd op Sirius. Over oriëntatie gesproken, het verhaal gaat dat de Atlantiërs zich oriënteerden op het heldere schijnsel van de samenstand (conjunctie) van de zon en Sirius. Een teken van God dachten zij en zo kwamen zij uit in het land waar zij verder konden leven. Bij de vruchtbare Nijldelta in Egypte.

Sirius wordt ook al heel lang geassocieerde met vrijheid. Independence Day in zowel Amerika als in Frankrijk vallen precies op een datum dat Sirius een bijzondere positie inneemt ten opzichte van de zon.

In hiërogliefen wordt Sirius vaak afgebeeld als een driehoek, en op sommige afbeeldingen is een slang te zien die uit het derde oog komt – een verwijzing naar de genezende kracht van deze kosmische energie.